In Zuid Afrika heeft de vierde nationale verkiezing sinds de democratische onafhankelijkheid van 1994 plaatsgehad. Zonder conflicten, transparant, open en eerlijk, met een resultaat dat door alle partijen wordt aanvaard. Hoe men ook tegen de machthebbende partij en haar leiders mag aankijken, deze feiten staan en zijn positieve mijlpalen in het nog zo broze democratische landschap in Afrika. Dat het ANC bij haar duidelijke overwinning de tweederde meerderheid nipt heeft verloren is een bijkomende geruststelling. Het feit dat nu de derde president aantreedt in vijftien jaar is ook een pluim op de hoed van de grondwet. Waardoor ook op dit front de eerste economie van Afrika een modelrol vervult. 

Ook heeft zich een afsplitsing binnen het ANC voorgedaan, en hoewel de nieuwe partij Congress of the People, minder stemmen heeft meegenomen dan zij had gehoopt, en door de moederpartij werd gevreesd,  zit er dynamiek in het politieke spel.      

Voor huisvesting heeft dit tot gevolg gehad dat minister Lindiwe Sisulu, dochter van Albertina en Walter Sisulu, zeg maar van politiek adel, wordt opgevolgd door Tokyo Sexwale. Een ANC zwaargewicht sinds de jaren van de bevrijdingsstrijd, ten tijde van de regering Mandela  premier van de meest bevolkte provincie Gauteng (de metropool Johannesburg en de hoofdstad Pretoria insluitend). Hij heeft daarna een zakenimperium opgebouwd en behoort  tot top-20 van de rijkste Zuid Afrikanen. Van zijn functies en belangen doet hij via een “blind trust” afstand voor de duur van zijn publieke functie. Hoe hij die gaat invullen valt nog te bezien, maar gezien de verkiezingsbeloften,  de druk vanuit de vakbonden en een verlinksing binnen het kabinet, kan verwacht worden dat volkshuisvesting hoog op de agenda zal staan.